شهر تهران زیر پای دامنه های کوه دماوند ارام ارمیده است و از هر نقطه این شهر که به شمال ان بنگری کوه های سر بفلک کشیده از غرب به شرقش چون حصاری سر بفلک کشیده خودنمائی میکند و هرگاه از دور دورها ی جنوبی دشت خوابیده زیر پای این رشته کوه ها به این عظمت بنگری انرا که در سمت راستش قله سفید دماوند سر به اسمان میساید افتخار زیستن هزاران سال در سایه اش را برای پایه نشینان به همراه دارد و سینه اش مملو از راز داستانهای اساطیری ادوار تاریخ کهن این سرزمین باستانی میباشد.وان را در صبحگاهی در بیابانهای رود خونه شور دشت کویری بین راه قم و تهران از درز چادری که شب را در ان به صبح اورده بودیم دیدم و در ان صبح زود زمستانی که همراه سلیم برادر کوچکم با دوسه نفر از دوستان جهت شکار رفته و شب را در ان چادر به امید شکار مرغابی صبحگاه بعد بیتوته کرده و در کیسه خواب سرد زمخت بوگندو تا سپیده صبح روی خاک و سنگلاخ سفت زمین زیر چادر کنار بیتل سگ شکاری برادرم غلت زدم و هر از گاهی که از خستگی چشمم گرم میشد سوز سرد شب طولانی زمستانی از درزی بداخل کیسه خواب رسوخ کرده و مرا می ازردکه یک لحظه نگاه صبحگاهی از درز چادر به دماوند استوار و البرزقله زیبای هزاران ساله تاریخش، تمام خشونت وخستگی مبارزه من و سنگلاخ سرد زمین رودخونه شور را به یکباره بکناری زد و ان یک ان تماشا به همه خاطرات و کودکی و جوانی و تمام داستان زندگیم می چربید و لذت خلسه ان دیدار مرا در شعر تمام شاعران طول زمان زندگی این کوه سر بفلک کشیده که اشعارشان جاودانه در وصف این بلندای سفید مغرور سروده شده جاری می ساخت که نیروی وصفش در حد توانم نیست و ان چنان ناخوداگاه مرا و روحم را بسوی خود میکشید که شاید در یک ثانیه طول هزاران سال تنهائی استوارش را در نوردیدم و تا بلندترین تارکش با ابرهای نوازشگر موهای سرش را شانه کرده ، سر بپایش سائیدم و تمام خاک مقدسش را از ان راه دور بوئیده و طوطیای چشم ناتوانم کردم و اتش درونی وجودش را که در طول تاریخ چندین هزارساله همچنان سر نخ حرکت مبارزه هر جوآن وپیر این دیار بوده و هست با تمام جسم و روحم لمس کرده و غرش ندای مهرش که بشارت به سرانجام رسیدن فرزندان این سرزمین کهن را نوید میداد،غرشی که شاید فقط با گوش جان هر ایرانی وطن پرستی قابل شنیدن باشد و تمام کسانی که قلبشان اکنده از این مهر است. سرپولکی ۱۳۹۹/۱۱/۱۷ 07.02.2021 Frankfurt