دوش وقت سحری گشته ز بی خوابیِ پیری کلافه

شاعر شده دفتر بنوشته، جوهر و تیغ و قلم روی ملافه

افسوس از آن طبع روانی که بسی چند تراوش

در فکر و خیالم شده از هر طرف و رو به سرم مغز شکافه

ای لعبت طناز که هر وقت بنشینم به تفکر

آیی به خیالم نرسیدم به تو در وهم و خرافه

دست از سرِ بی مویِ منِ خستهِ غمبار نشسته

بردار، گذار لحظهِ روئیدنِ شعرم بروم رو به گزافه

شاعر شدنم گرچه همه بازی و دلخوش شدنم بود

افسوس نخواهد برسم بر قلل رافع بالای شرافه

اندیشه ما گرچه هزار نیت والا به بُوَد بهر تعالی

انگار چنان طاس نشسته مَثَلَم قصهِ ملا و لحافه

از این همه احساس و نمایشگر ابیات سروده

من آخر خط باشم و صف آخر و در وقت اضافه

گویا سر ناسازش دنیا به من خستهِ تنها شده فائق

در کون و مکان آن شده قانون که دگر اهل دلی شعر نبافه

من زار به بیتوته شبانم بنشینم به تضرع

شاید برسد فرصت آن شعر که در ذهن غلافه