سفره هفت سینِ امسال, هر چه بود غم دار شد

نام هر سینش یکی خُلد آشیانی که سرش بر دار شد

بر سر هفت مزار, هفت سرِ کوهِ بلند میهنم

ضجهِ هفت مادران تا هفتمینِ آسمان زنگار شد

هفت شاعر بهر هفت نو باوه ای شعری سرودند

چشم هفت دلبر به اشکی تا سحر نمدار شد

هفت نامِ آشنایِ زنده مانده بر بقایای وطن

هفت ظرفِ حاوی آزادگیِ سفرِهِ هر یار شد

هفته ها دشمن بکوبید بر صف آزاده خواهان

هفت کودک همره پیرفلک پشتش به نیکا جنبشش تَب دار شد

ای عزیزانی که در برپائیِ هفت سین ما جان داده اید

هفت هزار سالِ دگر با ماندگاری نامتان بر کار شد

هفتمین روز از شروع سال نو هر ساله تا آخر ببین

هفت اختر در میان آسمان میهنم هرشب که خود فَرّار شد

من چه گویم آنکه در بیتوته ها هفت آسمانش در نوردد

آنقدر دانم نگیرد جشن عیدی را که بی تو ناله اش غمبار شد.