آنکس که مرا نیک سرودست و سرشتم

از بهر مکافات چرا ریخته از آبم و خشتم

آنجا که مرا رانده ز رضوان صحابه

پس بار دگر بهر چه آرد به بهشتم

ابلیس به من کرد مسلط که شوم کور

شیطان شده پاپیچ ندارد سر یاری به کِنِشتم

من مانده و حیران به ره گمشده خویش

او صبح به شب در پی تنبیه تکالیفِ که رِشتم

دانی چه شود بعد هزاران گذر و آمد و رفتن

جز حاشیه و نقش و نگارِ اثرِ نیکی و زشتم

من غمزده مانده به میان خسته ز دستور و اوامر

سر در گم و گیج و نگران بهر خودم هیچ نکشتم

گر من بخودم وا بگذارد ببرم راه به مقصود

جائی که حدیث دل خود نیمه هفتاد نوشم

رَبّی بِگُذر از گنه این دل سودا زده پیر

مارا بگذار هیچ مپرس حاصل محصول که کِشتَم

آنجا که نباشد شب بیتوته اثر بر من و مائی

بودن به چه حاصل که شود عاقبتش خوف و دِهِشتَم