آن کس که سفر کرد و دگر بازنگشت در پِیِ آنیم

ما بر سرآنیم که با یار جفاکارِ ستمکار بمانیم

بَر پیرِ زمان رندِ خراباتِ گنه کار  نشسته

ما منشا اسرار به اجبار به تکرار بمانیم

دیریست گشوده سر خمخانه مِی نیک سرشتی

ما هم به طلب از سرِ شب تا به سرِ دار بمانیم

می‌گفت سفیه بر گذرِ راه عزیزی که نَمانَد

نه پیله گر و گوهری و دین شده، در کار بمانیم

از ما که گذشتست سرا بهرِ خود و خاص نسازیم

بر تو چه شود گر به درونِ نگهت تار بمانیم

در میکده گَشتی اثری از دل و دلداده ندیدی

در صومعه رفته همه حیران به نظر زار بمانیم

مارا چه شد آخر که همه حاصل تحصیل فراموش

آنجا که شدی رد بِه بَرَت تا ته رفتار بمانیم

باز آی ز ره لَختی بر این خسته نظر کرده، بیاندیش

دنیا نشود رام به آسان که ما تا ته اجبار بمانیم

آن قَدر زمان میگذرد تا بشود قطره به دریا

ما منتظریم جمع شود قطره به انبار بمانیم

هرگز نشد آگه که چنان بوده و بگذشته مه و سال

تا باز نفهمد که چه رفته چه شده یار جفاکار بمانیم

بُردند به رسوائی ما کوس به هر کوچه و بازار

بنشسته بر آن قافله تا قافله سالار بمانیم

دست از ره بیتوته بدار بر گذرِ عمر نظر کن

تا باز عیان سازی و ما بر سر اِنکار بمانیم