بیار آنچه داری زِ مردانگی

ستم را بِنِه نیک جانانگی

دمی خویِ مردانگی را مرام

دمی عزتِ نفس و سازندگی

جهان گرچه بالا و زیرش بود

بکن بُرد بَر هرچه بازَندگی

بزن پنجه در پنجهِ شیر دمان

رسا ساز نامِ بلندت بِدارَندگی

تو از پشت رستم زِ رودابه ای

همه خوانده مکتب به فرزانگی

بیا حرفِ این پیرِ دنیا بیاویز گوش

زمانی نپاید که میری به افسانه گی

من امروز یادِ زمان برده ام پیشِ خود

ترا می کشم نقشه از بهرِ ویرانه ای

که نامش وطن باشد و اهرمن

کشید و ربوده زِ پروازِ پروانه ای

چنان زی کِه گَر روزِ آخر سوالات شود

رفیقت نگوید ببینم که بیگانه ای

امیدم چنان است در روز پیش

تو بر تاج ایرانِ من گوهَر دانه ای

شبی را به بیتوته دارم تو را در کنار

که نور باران شود تا تو در خانه ای