بگو بگو که به انتظار می‌کشی مرا

زمانه گذشت،چه جستجو کنی، چرا

چنان به بزم یاران ترانه خواند و رفت

که نه باد و نه برق به سرعتش به ماجرا

هزاران سپیده دمید و چشمِ گشوده ندیده‌ات

توانِ مانعش نبود هر آنکه رفت به قهقرا

اگر به پی حقیقتِ اصل نبود و بود بوده‌ای

شنو شنو ز من خسته دل همه داستان رفته را

شنیده‌ای ز کسان و ناکسان و اهل طرب خلاف من

ولی نگفته ز دل همه اتفاق واقعه، تمام گفته را

نگاه روشنت که درخششش درون دل تجلی صفاست

کجا و چه انتظار ز من خسته دل، تمام شب نخفته را

بیا نشین دمی به بر این پیر دوران تجربه عاشقانه‌ها

که نشکند دلت ار بگیری رموز عارفانه غنچه‌های شکفته را

این نیز بگذرد و تبسم ما جاودانه ماندگار شود

به پایان رسد آخر انتظار و بگیری درآغوش فرشته را

به سرزمینی که شبانِ بیتوته‌اش چو روزِ روشن است

هرگز گمان مبر جز به امید، گذر کن از افترا