قدمِ هر پا بلند است گر نمی آید به چَشم

فاصله باید گرفت از دشمنی پرهیز خَشم

نرم نرمک لایه های مهر خود افزون کنی

پیشِ افتاده نشینی زیر پا و داوری داری به رحم

گر گذشته رفته و دستت نمی آرد پسان

فکر آینده چنان کن تا زدائی کینه هر کهنه زخم

اینکه گویند حاصل عمرِ همهِ هیچ است و رنج

راست باشد آن نویسند هرچه را نامند به سهم

آنکه خوابید و همی رویا بدید و فربه شد

آخر کارش ببین هرگز نکرده بهر فهم

گرچه در دنیا مقامت ارزشی والا بود

لحظه آن دم شِمُر وقت پریدن باشد و میری به غم

در شب بیتوته هایت آنچنان آماده کن راهت عزیز

صور اسرافیل را برگیر و هرچه می توان در آن به دم