شُکر میدارم که شعرم بوی خود را می تراود

ورنه در دنیا سرایند دیگران اشعار والا یا ضعیف

از کسی چیزی ندارم فکر من تنها همان مال منست

آنچه از درس معلم در وجودم بوده کمرنگ و نحیف

رفته گاهی بس خطا از من که شعری گفته ام

بعد مدت رو شدست خطی و یا جمله سخیف

گرچه من اوّلِ کارم میکنم تمرین به شعر

لیک میباشم نظرجو، در پی هر قافیه یا که بدنبال ردیف

کم بیابم قافیه گویم جفنگ در راه شعر

میکنم تقسیم ابیاتِ منزه از میان گفتگو های کثیف

تو بمن خرده مگیر گر چه به شعر رو آورم

گفته بودندم در این ره میشوی تا بیکران پاک و عفیف

من چه گویم گر شبم بیتوته شد در راه دوست

شعر خود محفوظ دارم چون صدف نرم و لطیف