آن شنیدستی کسی را بر مزار خویش زاری میکند

بهر روز بعد خویش ماتم گرفته دینداری میکند

گر ازو پرسی نداند گریه اش بهر چه بود

ور بخندی در جوابت تیغ داری میکند

آنکه با دست تهی دنیای ما را در ربود

خلق را در لابلای ذهن کهنه گله داری میکند

دم بدم نقشی بر آرد شیوه طرحی بریزد

می کُشد آنکه علیه اش خویش داری میکند

این عجب بین ملتی را که جهان مقبول می یابد همی

بهر مردن میدهد مالش منالش کیش داری میکند

من شوم حیران ازین خلق دو پای یاوه گو

گر چه وقت ادعا روشنگریِ ریشه داری میکند

وقت بلعیدن چنانش اشتها بر سرعت است

این عجب بین وقت رفتن روزه داری میکند

گر بدو مسئولیت دادی نبینی حاصلی

بر حرم بنشسته گویا پرده داری میکند

آری آری ای عزیزِ دل چنین است وصف ما

در شب بیتوته ای تنها نشسته زنده داری میکند