جوان بودیم و بگذشت و روان شد

نمی‌گردد زمان در بازگشت ما دوباره

چه حاصل از چنین فاصله‌های دور دیدار

که فَترَت می‌کند پایان به آخرها شماره

مگو سیری ز دنیا تا بپوشانی حریص لقمه‌ات را

که هرچه بیش داری، چشم تو گُشنه هماره

خدا داند چه مخلوقی به خِلقت کرده موجود

که هرچه بیشتر یابد نمی‌دارد ز آمالش کناره

به سر آمد نهایت هرچه ما آن را ندیدیم و گذشتیم

فقط دانم گذر بود و فرار از خود ز دیدن‌ها شراره

یکی می‌گفت می‌خواهم ولی گیرش نیامد

یکی از پر شدن رنجور گشته بودنش فرقی نداره

چه رنگی داره دنیا و چه زیبا سرزمینی است

اگر در ابتدای کار باشی و جهان در چشم تو باشد اشاره

ولی تا جمع گردانی به آرامش رسی، آید سراغت

چه بنشستی که باید بارگیری و روان گردی،قراره

بیا بنشین مکن مستی که در بیتوته شب‌ها

نمی‌پرسند ز نام نامی آن کس که در حال فراره

فَترَت= دوران توقف، سکون، کندی، وقفه