آنکه آهم بر نتابید ریشه دردم ندید

از چه هر دم بهر پیروزی نوید با چه امید

او که باشد از برای من کشیده نقشه آزادگی

کس مگر دیوانه باشد با طناب او به هر چاهی پرید

دوره ما دوره عصر گذشتن بر فضا است

آنکه جیبت با هزاران طرفه و نوآوری پنهان برید

هر که گفت حق مطمئن باش حیله ای پشتش بود

ور نه ایمان بهر کسب پول و زر راهی مدید

خلق دنیا را خدا تقسیم کرده است به دو

آنکه زحمت می‌کشد و آن دیگری خونش مکید

ای ابر نیروی والا کو همه از اقتدارت بیمناک

این چه رسمی است مهر تو یا بردنم ناگه ز دید

من که با سعی و تلاش و حرفه ام روزم شب است

نیمه شب ها می نویسم غصه دل تا سپیده بردمید

شیخ شهرم می‌کند خدعه رسالت از نبی

خود به تقیّه می‌برد وقتِ خرابِ کار که دید

این چه شوری است در میان شب به این بیتوته ام

یا رب اینک من کجا استاده ام خاموش یا اهل نوید