شرف غیرت و مرد و مردانگی

بدون وجود زنان گشته بیگانگی

اگر موی بانوی زیباوش شهر من

به چشم تو آشفته بازارِ دیوانگی

به حرکت در آورد شهوت نهانِ تو را

زخشم تو شهوت پرستی و مستانگی

زدی کاسهِ ماستِ مردِ فروشنده را

به زن، آبروی مزین به دین و به فرزانگی

تو گوئی نباشی به میهن همان بهتر است

روی سویِ دورانِ پیغمبر و دورهِ حکم خاندانگی

تو را گر مُحَرِک شود شیخ و ملای طوس

بدان آنچنانش نپاید زمانی به جانانگی

بیا و نشین و ببین، راهِ مردم تو را

ز بیراهه آرد به عشق و به ایران نمایندگی

نیارد سِتم در جهان جاه و جام و مکان

اگر دشمنت هوش باشد ببیند به رندانگی

بیا و دمی باز کن سفرهِ دل بگو

کجا شب نباشد به بیتوته مردانگی