من آنچه به ذهنم برسد آن بنویسم

تو عیب مگیر ورچه به رندان بنویسم

گویند ترا با ادبیات چه کارست

من نِی شدم آگَه که چه آسان  بنویسم

در وقت جوانی که همه زندگیم شور و شرر بود

هر گز نَبُدم فکر که روزی نظرم را بَرِ آنان بنویسم

در نیمهِ شبها که رود خواب ز چشمِ من بیدار

دستم برود نرم بسویِ قلم و دفتر و بُرّان بنویسم

گَه شکوه کنم از دل و از یارِ جفا کردهِ رفته

گه یاد کنم یارِ عزیزی وَ چه خندان بنویسم

هر کس که نویسد دل خود را به بَرَد بر سر بازار

چندان بخورد ضربه ز جانان که ز رندان بنویسم

گر روزی رسی بر سرِ طومارِ منِ خط زدهِ گیجِ پیاپی

عیبم مکن آن خط که درش نیست  کماکان بنویسم

عشقم بنوشته به قلم کاغذ و دفتر  بفرستم سرِ راهت

برگِ گلِ سرخی به میانش که به نامِ تویِ خوبان بنویسم

این بود همه حاصلِ  صغری که به کبری بکشیدم

تا باز بگویم نظرم، این همهِ چندان بنویسم

آخر شبِ بیتوته نهایت زده بر سیمِ نهائی

بی شیله و پیله به تو گویم که ترا خواهم و ایران بنویسم