آینده دمی آمد و رفت و ما هنوز اول راهیم

ای پیک کجا مانده‌ای و نامه ما را نرساندی

کِش هرچه کِش آید فنرش سخت شود رو به گذشته

ما از چه قماشیم فنر رو به فراسو نکشاندی

صد بار مرا کشته و زنده آورد باز نباشد ره دیگر

این از چه سرشته در نهادم که ز مستی ندراندی

گویند هر آن تجربه کرده عشق, دیگر نرود دور

آنست مقامی که تو معشوق ز پایت نرماندی

ما خارِ گلی بر حذریم دست کشیم از ستم آن

او جامه دراند که ز تن، خویش نرهاندی

آثار هنرمند، زمانی شده مشهور که او رفته ز دنیا

ما خالق اصل اثریم از چه تو جان را نستاندی

باشد نظرش شَرّ من از سر برکَنَد بهر رهائی

ما غرقه به رویا که چه شیرین بُوَد ار سر ندواندی

دوش آمده اخبار سحرگه چه نشسته‌ای خموده

در صبح به پرواز بلند آسمان مرغ همایت نپراندی

طوفان چو در آید، به شبِ بیتوته آوَرد پناه این دل خسته

تا باش توقع بِکُند یار چرا کوره عشقت ندماندی