او می گشاید ، اوکه به لطف و صفای خویش گوئی که طینت ما را ز غم سرشت.

با درود فراوان و آرزوی تندرستی سروران و عزیزان گرامی گروه هم اندیشی.

چند روزی بدلیل مشغله زیاد و در گیری های شخصی پستهای همه هم گروهی های عزیز را مطالعه و مشاهده کرده و تمام لحظات را همراه بودم اما بدلیل عدم برخوردها و بده بستان های تضاد اخلاقی و اختلاف سلیقه های مختلف سعی در حاشیه نشینی داشتم تا خدای ناکرده با جوابها و اظهار نظری عزیزی را نرنجانم و فضا را متشنج ننمایم چه هر عضوی وظیفه دار آرامش محیط مشترک همه گروه با افکار و عقیده های مختلف میباشد ولو مخالفین ایدئولوژی،طرز فکر،نظر و ایده خود .

مخصوصآ کسانی که خدای ناکرده عادت به اهانت دارند بدون آنکه خود متوجه اثرات مخرب این اخلاق ناپسند خویش باشند.

مشکلات بین افراد طبیعی است که حتمآ نباید به پرخاشگری و کج سلیقگی ختم شود و بر مبنای مثال معروف با زبان خوش می توان مار را از سوراخ بیرون کشید چه اجباریست منظور را بجای کلام محبت آمیز با سیخ و میخ و دگنک به دیگران فرو کرد.

وجود هر کدام از هم وندان موهبتیست که رایحه مخصوص خود را داشته یگانه است و نمیتوان نظیرش را یافت و وجود تک تکشان لازمه همراهی طی طریق مسیر پر پیچ و خم پیش رو خواهد بود و از آنجا که حتی یک ثانیه بعد را ضمانتی نیست اجباری در مکدر کردن دیگران نمی بینم چه نمیدانم تا کی این نفس می آید و این امانت تا کی مارا همراه.